Eerst Noordpolderzijl zien en dan....
door Jan Verduijn (aug 2011)

Dit stukje heeft u nog tegoed (ben er nog mee bezig, heb mijn tijd eerst aan het filmpje besteed).

6 daagse zeiltocht naar Duitse Wad door Wout

Dag 1

Weer: zonnig
Windkracht: ZW 3 afnemend tot 0
Bestemming: Borkum

Om 7.30 kwam ik aan in de haven van Lauwersoog. Na de spullen ingeladen te hebben, hebben we de dag doorgenomen. Onze bestemming zou Borkum worden. Het was niet mogelijk om met deze wind droog te vallen. Er is namelijk maar één plaatsje waar je op Borkum droog mag vallen en daar konden we niet komen.
Toen we vertrokken stond er goede wind: we zochten de geul op en zeilden naar de eerste kruisingsboei. Ook de oversteek van de grote vaargeul naar de Eemshaven verliep goed. Toen we bij Borkum kwamen viel de wind echter weg. Ik zat aan het roer en Sytze leerde mij een aantal handige trucjes om te zorgen dat ik met nauwelijks wind toch nog goed koers kon houden en veilig kon varen.
Zo bereikten we de haven van Borkum. We hadden afgesproken de motor zo min mogelijk te gebruiken en voeren dan ook roeiend de haven binnen: Sytze aan de riemen en ik aan het roer. We waren de haven nog nauwelijks binnengevaren of we werden benaderd door een Duitser met een rubber motorbootje: of onze motor kapot was en we hulp nodig hadden. “Nein danke, wir fahren Eko!”
Het menu van de dag was macaroni met witlof en boontjes. Het was heerlijk! Vlot daarna was het tijd om te genieten van een welverdiende nachtrust.

Dag 2

Weer: zonnig, later wat bewolkt
Windkracht: ZW 4, met vlagen 5/6
Bestemming: Juist

In de ochtend zijn we na ons ontbijt een wandelingetje over het eiland gaan maken. Onderweg kwamen we heerlijke verse bramen tegen. We hebben flink wat bramen geplukt en opgegeten.
Hierna was het tijd voor een kopje thee in het havenkantoor. Na de thee vulde ik de watertank bij en zette Sytze een enkel reef in het zeil (= het zeil iets kleiner maken i.v.m. harde wind). Hierna waren we klaar voor vertrek.
De trossen werden losgegooid en na de haven uitgeroeid te zijn zetten we koers naar Juist. We hadden de geul snel weer gevonden en voor de wind werden we met minstens 5 knopen naar Juist geblazen. Toen we in de geul tussen Borkum en Juist kwamen, kwamen de golven dwars op de boot te staan. Ik zat weer aan het roer en vond het toch wel spannend, want met dergelijke zee had ik nog nooit gevaren. Op een gegeven moment werd de boeg door een golf te ver weggezet. Het grootzeil klapte snel naar de andere kant, maar werd op tijd gestopt door Sytze. Toen we de grote geul over waren werd het water weer rustiger en vond ik het bootje weer erg lekker zeilen.
Na nog ongeveer twee uur varen kwamen we in de haven van Juist aan. We maakten een wandeling over het eiland. We wilden eigenlijk een stuk fietsen, maar er was op het hele eiland geen fiets meer te krijgen! Op heel Juist is geen auto te vinden. Alles gaat per fiets en het grote vervoer per… paard en wagen! Waar zie je dat nog? Bij de boodschappen vonden we hele handige blikken houdbaar vlees. Daar namen we een aantal van mee, want dat zag er heel handig uit! Op het menu stond dan ook een blik vlees met rijst, aangekleed met wat groente, een uitje en een teentje knoflook. Hierna was het tijd voor de nachtrust.

Dag 3

Weer: zon met hier en daar een wolkje
Windkracht: W 5, met vlagen 6
Bestemming: Baltrum.

We hadden een route uitgestippeld: een rondje via Borkum, Juist en vervolgens via het vasteland weer terug. Maar plannen bestaan hier niet: we besloten nog een eiland verder te gaan.
Norderney ligt tussen Juist en Baltrum in, maar is geen leuk eiland. Er zijn veel te veel toeristen. Dus voeren we door naar Baltrum.
Na het ontbijt zette Sytze een dubbel reef in het grootzeil. De bezaan had vandaag een rustdag: met het grootzeil en de fok werden we al met goed 6 knopen naar Baltrum geschoten! Door het dubbele reef was het grootzeil even groot als de fok en was het bootje prima in balans. Genoeg tijd om van de omgeving te genieten, en dat was extra goed mogelijk toen er een zeehond naast de boot opdook.
De tocht was heerlijk rustig: weinig andere boten en een lekkere stabiele wind. Na 5 à 6 uur varen kwamen we in Baltrum aan. Het eilandje is zo klein dat we besloten om het nog even (!) rond te lopen. We waren het eiland in 2 uur rond. Het eiland is autovrij, maar omdat het zo klein is zijn er ook bijna geen fietsen. Alles op dit eiland is de rust zelve. De mensen van de gemeente reden gewoon op een Kronanfiets met hun apparatuur voorop, gevolgd door een paard en wagen. Baltrum is prachtig! Duitsland zoals het was… en zoals het zou moeten zijn! Een van de hoogtepunten kwam toen we tussen typisch Duitse huizen een Afrikaans aandoend kerkje tegenkwamen. Een prachtig klein kerkje met een binnenplaatsje. 's Zomers gaan de deuren open en kunnen de kerkgangers buiten zitten.
Terug in de haven hebben we gegeten. Op het menu stond vandaag de traditionele macaroni met prut! Hierna hadden we genoeg gehad van het verticale leven en gingen we slapen. Die nacht moest ik er even uit en keek ik terloops even omhoog. Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit zover naar boven heb kunnen kijken. De Melkweg was prachtig zichtbaar. Ik was enorm onder de indruk en ging tevreden weer slapen.

Dag 4

Weer: Zonnig, later bewolkt.
Windkracht: ZW 4, later aflopend naar 0
Bestemming: Norddeich

Die morgen moesten we even wachten totdat het tij hoog genoeg was. Dat duurde niet lang en al snel voeren we uit.
Op de oostpunt van Norderney zagen we erg veel zeehonden!
Toen we wilden opkruisen moesten we wel uit de geul. Er stond nog niet genoeg water en we hadden de grond dan ook snel te pakken. Nu konden we wel iedere keer de kiel optrekken en neerlaten, maar we hadden ook wel zin in een kopje thee. We gooiden het anker dan ook uit en maakten een kopje thee. Na de thee was het water hoog genoeg en zeilden we door.
De wind nam echter steeds meer af en uiteindelijk hielpen we de zeilen een handje door om de beurt de handen uit de mouwen te steken en te roeien. Onder Norderney werd het toerisme dat op dat eiland is duidelijk: we zagen een enorme camping. Wij zeilers en natuurliefhebbers maken hieruit op dat de caravan een groepsdier is en 's zomers graag in kolonies aan de kust gaat zitten.
Op een gegeven moment naderden we een aantal werkschepen. Ik dacht dat ik gewoon rechtdoor kon, totdat de marifoon begon te kraken. “Sailing ship is coming towards us, keep them away from us!” Wij wisten niet direct dat dit voor ons bedoeld was, maar gingen toch overstag omdat dat handig was voor het zeilen. Vervolgens kraakte de marifoon weer: “Sailing ship is going away from us!” Wij konden ons lachen niet inhouden.
Vlak voor de haven van Norddeich maakten we een ongunstige slag. We moesten de motor erbij pakken om in de haven te kunnen komen. Daar vonden we al gauw een plaatsje om de boot neer te leggen. Toen het bootje goed en wel lag draaide de wind en moesten we de boot omdraaien.
Ik maakte een ommetje door het havengebied terwijl Sytze kookte. Macaronisoep!
Hierna maakte Sytze een ommetje en vertelde mij daarna dat de zonsondergang prachtig zichtbaar was. Ik haastte mij naar de dijk om de zonsondergang te kunnen zien en hij was prachtig! Hierna gingen we slapen.

Dag 5

Weer: bewolkt
Windkracht: ZW-N 2/3
Bestemming: een prachtige plaat op het Nederlandse wad.

Die morgen gingen we nog even naar de supermarkt om het een en ander te kopen. Toen we weer terug op de boot waren vertrokken we direct.
Nadat we de haven uit waren was er al weinig wind, maar de stroming nam ons mee. Totdat we over het wantij onder Juist waren.
Eerst roeiden we nog een stuk, maar het was hopeloos. Tijd om onze belofte te breken en de motor erbij te pakken. We gebruikten de motor totdat we over de grote geul naar de Eemshaven waren. Wel hadden we alle zeilen bijgezet om de motor te helpen.
Toen we de grote geul overgestoken waren en hadden gegeten tijdens het varen doken we de geul naar Nederland in. Het water begon al flink te zakken en de zeehonden kwamen al op de platen om te rusten. Na een aantal boeien gingen we buiten de geul en zochten een leuk plaatje op. Onder het motto “boem is ho” voeren we door totdat we niet meer verder konden. Weldra liep het bootje vast op een plaat. We liepen de plaat op en konden het wad in vol ornaat tot ons door laten dringen. Al vanaf het begin was duidelijk dat we een prachtig plaatsje hadden gevonden. Ik gaf mijn ogen de kost aan de stromingen en het uitzicht. Het was een zandplaat, dus meer dan meeuwen (en een verdwaalde lepelaar) kwam er niet.
Na een wandeling gingen we pannenkoeken eten. Tijdens de pannenkoeken kon ik vanuit mijn raam de zon zien zakken. De zonsondergang was prachtig en goed fotografeerbaar. In de schemering liepen we samen naar de grote geul om vervolgens terug naar de boot een wedstrijdje hard te lopen. Op de zandplaat kun je gewoon op blote voeten lopen en dat was erg leuk!
Voldaan gingen we van welverdiende nachtrust genieten. Die nacht moest ik er weer even uit en werd ik wederom getrakteerd op een prachtig uitzicht diep de Melkweg in.

Dag 6

Weer: zonnig
Windkracht: O 4
Bestemming: Noordpolderzijl

's Morgens moesten we even wachten op hoog water om los te komen. We besloten niet direct naar Noordpolderzijl te varen, maar vlak langs de grens van het verboden gebied bij Rottumeroog en Rottumerplaat te varen.
Terwijl we rustig langs de grens zeilden en de boot zich daarbij prima hield, maakten ik foto's en keken we met de verrekijker naar de eilanden. Vervolgens kwam dan toch het moment dat we overstag moesten om de geul op te zoeken. Het water was hoog genoeg om een flink stuk af te snijden. Uiteindelijk doken we de geul naar Noordpolderzijl in. Rond een uur of twee gingen de zeilen omlaag en legden we aan in de haven.
Na een soepje kwamen mijn ouders mij ophalen.

Conclusie:
Zeilen met Sytze is heerlijk ontspannend. Je leert zoveel: zowel van Sytze als van de natuur om je heen. Dat kun je niet alleen gebruiken op de boot, maar ook in je eigen leven. Heerlijk!

"Natuurlijk Wadzeilen, daar knapt een mens van op". Pasen 2009 door Steven:

Eindelijk dat Wad op. Hier leefde ik de hele winter al naar toe. Als plassenzeiler wilde ik de bakens eens verzetten. Hoe zou dat zijn, stroming, ondiepten, grote leegte zonder bekende oriëntatiepunten ? Ik was nieuwsgierig, las er allerlei boeken over, maar ben niet stoer genoeg (of juist zo verstandig?) om het op eigen houtje te gaan uitvinden.
Gelukkig trof ik Sytze, die zijn Wad-ervaring inclusief geschikte boot aanbiedt. Dat maakt de stap naar het Wad een stuk makkelijker.

We gaan ‘natuurlijk' varen, zegt Sytze. Hij bedoelt dat we ons door wind en stroom laten leiden en geen strak vaarschema uitzetten, dus : geen haast. Daar stem ik gelijk mee in.
Bij deze windstilte betekent dat, dat we de vloedstroom haar werk laten doen terwijl we druk pratend elkaar leren kennen. Na enkele uren zien we Harlingen nog steeds dichtbij.
Op enig moment zien we in dat we op deze manier geen fraaie droogvalplek onder Terschelling gaan bereiken. Ik kijk nog even schuin naar de motor, maar Sytze legt de roeiriemen al in de dollen. We varen ‘natuurlijk' verder op ellebogenstoom.

Ik was erg toe aan even ‘loskomen'. Wat kan een mens zich druk maken zeg. Al maanden loop ik te stressen, voel volop mijn zwakke plekken, zoek tevergeefs allerlei medische uitwegen, maar ga maar door. Ik weet heus wel dat minder stress en meer sporten mij goed zouden doen, maar het kwam er niet erg van. Ook daarom leek mij een driedaagse in wind en water een mooi moment om even goed te relativeren.

Uren roeien later bereiken we dan toch een mooie plaat onder Terschelling en laten ons fijn droogvallen. Sytze kookt een maaltje, ik wandel wat over de plaat, koel mijn blaren (tja, kantoorhandjes hé) met zeewater en laat de stilte over me komen. Intussen vangt Sytze een maaltje kokkels. Er steekt een briesje op en het water wast. We zeilen tot het al lang donker is verder oostwaarts en ankeren voor een welverdiende nachtrust.

Mijn doelen waren: leren varen op het Wad en mijn drukke geest ordenen. Al varend leer je de hele dag door bij. Over bakens, prikken, getij, positie-bepaling, zeiltrim, noem maar op. Als je het graag wilt leren is er zo veel info, dat je je drukke geest gewoon vergeet.
Zodra je droogvalt of ankert is daar weer de enorme rust. Zonder afleiding kun je, scharrelend over een zandbank, je gedachten goed op een rijtje zetten. De afwisseling van beide situaties is perfect, althans, was dat voor mij.

In gedachten verzonken tuur ik in de verte.
Rondom mij slechts de leegte van een drooggevallen Wadplaat.
Dichterbij allerlei drukke activiteiten. Pieren vreten zich door meters zeebodem en werpen overal aan de oppervlakte hun kenmerkende ‘uitgeknepen tube' zandhoopjes uit. Een zeesterretje kruipt voorbij. Heremietkreeftjes wandelen over de plaat. Kokkels spuwen hier en daar een straaltje water de lucht in. Hoe langer je er naar kijkt, hoe meer leven zie je op deze plaat.
Het water komt alweer op, tijd om verder te trekken.
Ik veeg mijn gat af, spoel de emmer schoon en wandel terug naar de boot.

Sytze is een fijne reisgezel. Hij is gastvrij, rustig, vertelt graag maar luistert ook aandachtig. Hij laat je lekker aanrommelen met zeilen en geeft tips als iets handiger kan en je dat zelf niet uitvindt. Ook al deel je samen slechts enkele vierkante meters, je zit elkaar niet in de weg.

We varen langs een plaat met zeehonden, een prachtig gezicht. Daarna varen we een geul in, waarin een flinke ebstroom staat. Dat heb je pas echt door als je langs een lijn naar twee vaste punten kijkt. Ook al schiet je ten opzichte van het water om je heen lekker op, dat water schuift ongemerkt richting zee. Pas turend over die vast punten zie je hoe hard dat gaat.
Dwars tegenstrooms varend, zoals een krab (of hondje) loopt, steken we de geul over. In de ondiepte voorbij de geul lukt het wel om zonder motor tegen de stroom in te werken. De kunst is om de stroomluwte achter de strekdammen langs de kust te benutten. Dat doen weinig kajuitbootjes je na.

De Wadjakker van Sytze, een Drascombe Coaster, is een staaltje van simpel vernuft. Door ophaalbaar zwaard en uitneembaar roer en stuurriem zeil je door tot minder dan een halve meter waterdiepte. Het achterzeiltje (bezaan) is bij vastgezet roer (die dan werkt als scheg) een stuurautomaat, maar dan beter. Door balans in zeilpunt en lateraal (onder water-) punt valt er geen roer te geven, remt het niet, loopt de boot koersvast zelfstandig door als een trein.
Met slimme vallen en blokken is de mast simpel te strijken, diepte peilen doe je simpel met de stok overboord, dankzij het lage vrijboord. Zoals beschreven is zij te roeien en jagen.
En toch is het geheel onzinkbaar en kan heel wat golfslag hebben.
Voor het Wad en menig ander water volgens mij een ideale boot.

Onder Ameland beland zakt het water vlot, de wind is zwak en precies uit de verkeerde richting, kortom, op windkracht redden we geen fijne overnachtplek. Dus: korte broek en surfschoenen aan, lijntje aan de mast, overboord stappen in kniediep water en slepen. Het lijkt stompzinnig, maar het voelt prima. Hoe dacht je dat de Vikingen dat deden zonder motor ?
Eenmaal op de ondiepte boven een plaat smaakte het kruidenbittertje des te beter.

Het is me goed gelukt, dat relativeren. Door je kleine eenvoudige tijdelijke wereldje en daaromheen de leegte en rust kijk je van een afstandje op je eigen situatie, besef je hoe betrekkelijk het allemaal is. Ik neem me voor deze rust bij me te houden straks, terug in mijn dagelijkse bestaan.
Dit zouden meer mensen moeten doen

De laatste dag varen we vlotjes richting Harlingen, missen op een haar een stevig stalen baken (toch weer die onmerkbare stroming..), oefenen met balans in de zeilvoering en ‘man overboord' en nuttigen de kokkels. Dan meren we de boot af in de jachthaven en nemen afscheid.
Terug naar huis voel ik me opperbest. Schouder en rug voel ik niet meer, het hoofd is lekker leeg, de ‘accu' opgeladen. Vrouw en kinders lachen om mijn roodverbrande hoofd en willen natuurlijk de foto's van de zeehondjes zien. We hebben elkaar gemist, maar ik vond het dat dik waard.

Wadzeilen
De tocht van dit jaar, juli 2008 door Cathrien:

Heerlijk zeilweer eerste dag windkracht 3-4 vanuit Harlingen naar Terschelling, lekker zonnig weer. In de middag al drooggevallen, en zo konden we naar de wal lopen, die slechts een honderd meter van ons verwijderd was. We gingen een mooie wandeling maken door duinen naar andere kant van het eiland. Heerlijke kruidige geuren en verder een enkele braam en appel gegeten. Ook bramenblaadjes geplukt en later hebben we daar thee van gedronken.

Terug aan boord koken, eten en dan beginnen we alweer te dobberen. De nacht is rustig en als ik midden in de nacht moet plassen kan ik even zo genieten van de donkere stille nacht met een indrukwekkende sterrenhemel. Met een gevoel van verwondering voor Natuur en Kosmos ga ik weer slapen.

Dag 2 gaan we om 10.30 weer varen, want dan zijn we los en kunnen direct zeilen. We gaan met iets meer wind dan gister richting Ameland. We gaan met meerdere allemaal wel grotere zeilboten die kant op. Omdat wij klein en niet diep zijn, kunnen wij hele stukken afsnijden en zo ontmoeten we dan even later weer dezelfde boten die gezien hun enorme zeilen toch wel wat sneller gaan uiteindelijk. Het is echt verrukkelijk die wind, en de stroming van de zee, want we hebben er flink de vaart in. En de zon schijnt!

Vlak voor Ameland komen we langs een plaat waar de zeehonden graag vertoeven.
Nu zijn wij er iets te vroeg, dat betekent dat er nog te veel water over die plaat gaat en dan liggen er nog niet zoveel zeehondjes.
Toch zijn er al wel een stuk of 20. We gaan er veel te snel naar mijn zin langs.
Voorbij de haven van Nes en voorbij de dijk, en dan pas gaan wij voor anker.
Een beetje poedelen , eigenlijk wil ik zwemmen, maar het is me iets te koud.
Want de lucht trekt dicht. Sytze wil toch graag even het eiland op en gaat ervandoor. Ik pak mijn boek en ga heerlijk liggen lezen.
Eerst buiten, dan binnen want het blijft niet droog.
Later komt Sytze terug met een gast. Een fotografe, die nieuwsgierig is naar het bootje.
Het wordt een gezellige ontmoeting. Ze blijft eten en vertrekt tegen half tien.

Die nacht gaat het heel hard regenen. De volgende ochtend staat er zeker 15 cm water in de kuip. De afwas van gister is al bijna schoongeregend. Het blijft het eerst regenachtig en grauw. Ik zou nog even op ameland willen lopen maar het regenachtige weer houdt me tegen. Ik blijf zo lang mogelijk binnen en ga toch even lekker naar buiten om me te wassen in de zee. Grappig dat het als je buiten bent minder erg is dat het regent, en dat als je je wast in de zee je ook minder last van de kou hebt.
Ikvoel me toch wel een watje, niet gewend aan kou, wat water en zeker niet zo stoer.

Maar het wordt al weer vloed en we bereiden ons voor om weer te vertrekken.
Omdat ik mag zeggen waarheen we zeilen, hoelang ik nog wil varen, wordt het tijd om te beslissen.
Tot het laatst weet ik nog niet waarheen ik wil: terug naar harlingen betekent: aan de wind en het waait! Nog harder dan gisteren. Windkracht 6, met vlagen van 7.
Dat wordt op en neer en hard werk en voor sytze, en voor mij dat ik toch ook moet zorgen niet uit de kuip te vallen! Daarbij is de reis naar harlingen een lange reis. Zeker 6 a 7 uren onderweg zijn .
Ik kies voor Lauwersoog. We hebben dan wind mee, wat betekent dat het zeilen iets makkelijker gaat, je minder water maakt, en het ligt dichter bij; een uur of 2-3 zeilen.
Het wordt een heerlijke reis: golven van wel bijna een meter en we planeren veelvuldig

Wanneer we bijna bij de haven zijn, komt er zo 10'n meter achter ons opeens een zeehond met zijn kop uit het water en kijkt ons nieuwsgierig na. Het lijkt wel een afscheid, want we gaan in Lauwersoog door de sluizen, en een jachthaven in.
We maken de boot schoon, ruimen alles netjes op en gaan met de bus naar Leeuwarden.
Het was een avontuur, met een zekere spanning die me wel goed deed, me ergens wat angst gaf, maar ook de uitdaging om die angst te overwinnen.
En een gevoel van verlangen neem ik mee, omdat de grote vlaktes van water en wad dat verlangen zo sterk kunnen oproepen.

Sytze is een heel aardige, rustige compagnon, die zich heel gemakkelijk aanpast aan je wensen. Want als jij meegaat, zijn het jouw dagen, jij mag zeggen wat je wilt.
En Sytze begeleidt dit heel plezierig, zegt wel of het kan of niet.
Hij verstaat zijn vak als schipper uitstekend. Hij kent zijn bootje heel goed en hij kent de wadden, en hij weet op de eilanden de mooie plekjes.

27-7-2007
Scheerwolde.

Hallo,

Hier een stukje over het vaarweekend met Sytze half juni. We zouden een paar dagen zeilen op de Wadden. Eigenlijk was alles anders gepland dan we ons voor hadden voorgenomen in grote lijnen. Na zo'n anderhalf uur vielen we al droog en het was net of het ook zo moest zijn. Ik heb alleen maar geslapen en daarna hebben we kokkels gezocht. Het was heerlijk om alles zo te laten gebeuren en over je heen te laten komen. Normaal heb ik daar ook geen problemen mee maar nu was het toch uitzonderlijk fijn na een een toch wel hectisch jaar. We hebben over van alles en nog wat gepraat en dat is het mooie van als je alleen bent met Sytze en je op elkaar bent aangewezen.
Omdat de weersverwachtingen wat negatief waren hebben we de plannen veranderd om nog naar Vlieland te gaan en zijn bij Terschelling gebleven. Ik had nog afgesproken op Oerol op Terschelling met wat vrienden. Het zeilweekend was in een woord fantastisch. Heel ongedwongen en relaxed. De natuur zorgt ervoor dat je alles weer kan relativeren doordat zij bepaalt wat er gebeurt. Je realiseert je dat je zelf niet alles in de hand kunt houden en hebben.
Verder heb ik me verwonderd over de souplesse van Sytze die toch wel wat ouder is dan mij. Als ik opstond leek ik wel een oude man van 80, natuurlijk niet gewend in  zo'n klein bootje te manoevreren. Nee, Sytze ging gewoon lekker yogaoefingen doen en had helemaal geen last van stramheid, ongelooflijk.
De kokkels waren ook uitzonderlijk lekker want ik houd van lekker eten en koken. Al met al een spirituele ervaring. Sytze bedankt!

Han. 

Augustus 2006 .

Journaalaantekeningen van 4 dagen “zwerven” op het wad met Sytzes Wadjakker door Harry de Schutter

“ Thuiszitters” zijn in het nadeel”. Sytze Ferwerda, schipper en natuurbemiddelaar, zegt het nadat ik in de stromende regen in Harlingen aan boord ben gegaan van de “Wadjakker”. Met regenpak aan, gaan we door de sluis het wad op.
De wadjakker is een Engels schip, een drascombe, een coaster, kan op het strand droogvallen, 6.75 meter , 3 zeilen: fok, grootzeil en een basaan (klein extra stuurzeiltje). Een kajuit, waar je meteen ervaart dat overbodige handelingen echt nutteloos zijn vanwege de zorgvuldige ruimte verdeling. Hij geeft mij meteen het roer in handen. Vaarrichting: Noord, 0 tot 10 graden.. dat zegt hij tegen een landrot tot op het bod.

Later vertrouwt Sytze me toe dat hij dat altijd doet, wetend dat actie de beste bestrijding is voor zeeziekte. Na een uur: stralende zon, alleen: de wind valt weg. Sytze ontbloot het bovenlijf en echt als een galeislaaf pakt hij de roeispanen. Bij het glijden van de spanen in het heldere water met een snelheid van 1.1 km (0.6 knoop), vraag ik hem: “wat is jouw uniciteit”? Direct zegt hij: “Je wordt niet beperkt in je vrijheid”. Je laat de zorg los dat je een haven moet bereiken, de wind en de stroming zijn je aankomstbepalers en daar geef ik mij aan over. Wij zijn alle dagen op het wad drooggevallen.

We overnachten onder Terschelling op hoogte van Oosterend. Om 8 uur zitten we samen, een bord rijst met hachee, afgemaakt met een Sytze salade, komkommer, verse knoflook, tomaat en kruiden. We hebben het goed en praten over onze zorgen in een wereld, die nu wel heel ver weg is. Ik kruip in bed, kijk door de open kajuitdeur en denk even dat ik onstoffelijk: “ik zie een helder licht, ik denk: een verschijning. Het is de maan, die mysterieus tussen de wolken kruipt.

2 Uur in de nacht, ik zie de contouren van een man op ONS schip. Het is Sytze. De regen striemt de boot, de wind huilt. Sytze komt weer in de kajuit en zegt:”Over een half uur, jagen. Ik doe of ik het niet hoor en denk: nee, met dit weer, uit mijn warme slaapzak, NEE. Een half uur later loop ik 2 meter voor de boot met een touw de boot richting eiland te trekken. Ik had gauw mijn trui en een regenjack aan gedaan, maar het water was te hoog voor een broek. In mijn blote gat denk ik: “hier gaat het over in dit leven, in je blootje een schip voorttrekken naar veiliger oord”. Na verankering drinken we een Berenburger.

Om 8 uur open ik mijn ogen en denk: lekker zwemmen, er is hier heel veel water. Ik kijk uit de patrijspoort, 30 cm . water. Om ons heen een vrolijk gedoe van watervogels. Ik vraag aan Sytze: “Hoe oud wordt een zilvermeeuw”? We komen op 5 jaar. Ons ontbijt is: havermoutvlokken, rozijnen, appel, kaneel. We besluiten een wandeling op Terschelling te maken. Langs kwelders lopend komen we op een klein duin. Sytze wijst op een mogelijke historische loskoppeling tussen de bosplaat en de rest van Terschelling. We zien een duinenrij doorlopen tot het wad. Bij paal 8 drinken we koffie met gebak en constateren dat we beiden, hij 56, ik 60 nog een nieuw bedrijf starten. Hij met de wadjakker, ik met filmen.

We zien een strak blauwe lucht en stevige wind: bij hoog water gaan we... Tot nu heb ik nog geen andere ervaring dan roerganger. Ik naar het anker, we varen, de wind trekt aan. Sytze roept: kiel beetje steken, fok vieren, ik denk: o ja, kiel halen, daar gaat het over. De wadjakker is een speelbal, Sytze roept: we stoppen, ik denk:goh, ik begin net: basaan reven, fok ophokken.... Maar zijn besluit is hartstikke goed. Het Amelander gat is echt een turbulent spookwater. Sytze vertelt bij een Berenburg dat we nog te weinig samen hebben ervaren om dit te doen. De verhalen gaan over gebeurtenissen, die hij heeft ervaren en ik heb gefantaseerd. We zijn weer op dezelfde plek. Ja, zegt Sytze: we laten ons leiden door de natuur. Dan kun je nooit zeggen: we hadden nu op Ameland moeten zitten.

Na de maaltijd (cous cous met een eier/groentemix) zet Sytze koffie. We zitten zo dicht op de natuur dat het stijgende water echt op ons afkomt, het wad is net een badkuip, waar de stop om de 6 uur in of uit wordt getrokken. In een haven ervaar je dat absoluut niet.

Om 5.40: Sytze staat als Odyseus in 50 cm . water. Ik kom naast hem staan en zeg: deze tocht is een Odyssee op het wad. Het enige verschil met Odysseus is: hij maakte nogal wat navigatiefouten, wij hebben houvast aan de GPS. Sytze meldt: Ja, maar ik kan de helft van de route nu in GPS krijgen, de rest is intuïtie. Ik plons in 50 cm . water.

Terug op de boot: ik hoor gebrom: Sytze is met een ELECTRISCHE tandenborstel in de weer. Ik had veel verwacht, maar dit is een redelijk vervreemdend verschijnsel. Ik ben zo verbouwereerd dat ik niet verder vraag.

Om 6.15 uur varen we. De zon komt boven Ameland op: Het kerkje van Hollum is omgeven met een prachtig ochtendlicht. Ik denk: Nu krijg ik een hele diepe gedachte met mijn hand aan het roer. Een opdracht voor wereldverbetering of meer liefde geven aan mijn dierbaren...... Nee dus, het briljante idee komt later: wakker worden in schoonheid om ons heen.

8 uur: Zon boven kerkje van Hollum. 110graden (Oost, licht zuid), boei 117 – 0- 28. Overstag, b.b 30, b.b 31, hoek om: 40 zeehonden met het geluid van kwetterende vogels. 2 hondjes steken hun kop op naast de wadjakker. Dit is PUUR GENIETEN. Buiten de vaargeul varen we naar ondiep water. We vallen droog. We gaan brood halen in Hollum, 1 uur lopen en nog wat. Terug lopen is onmogelijk (hoog water). Een lift van een trouwe vakantieganger op Ameland (dit jaar voor de 20 ste keer) geeft ons extra tijd. Bij een eenvoudige pils praten we over het aparte van deze reis : het is een persoonlijke Odysseeomzwerving op het wad. Een uniek bootje, persoonlijke begeleiding van een ervaren wadkenner, rust en vooral NATUUR om ons heen. Tijdens onze mijmering drijft er een donker voorwerp langs bij het stijgende water: Sytze zegt: dat is een prop wier. Ik zeg: met een touw eromheen. Het blijkt onze emmer.

Odyseus wordt ons inspiratiebeeld voor Sytzes wadjakker. Vooral zijn omzwerving ervaren we als een inspirerend beeld. Ook wij (al is het met beleid) zwerven over het wad.

Pratend zien we ons om heen hoe mooi het is, een blauwe lucht met opgehangen witte wolken. We staan binnen luttele seconden tot ons middel in het water en zwemmen. Ik wil mijn haar wassen en op advies van Sytze gebruik ik Dreft: bestendig tegen zeewater. Het schuim reinigt. We zij vanmorgen om 5.40 begonnen en nu is het tijd voor een namiddagslaapje. Om 06.00 uur schrikken we wakker en met hoog water maken we de oversteek naar het oostelijk deel van Ameland.

We varen aan de wind, alleen de fok en de basaan. Heerlijk om de natuur goed te bekijken. We zien een witte band van meeuwen onder de dijk, wat een herrie kunnen die vogels maken. (ik denk aan the birds van Hitchcock.). We zien een hoog duin: het Oertduin. In de luwte van dat duin zoeken we onze ligplaats. We jagen de boot de laatste honderden meters verder op de kust. Prachtig gezicht, ik met een touw en de wadjakker achter me aan. Sytze maakt een aantal foto's . Het is de grens met beschermd gebied. We lopen het duin op: we kijken aan de ene kant naar het natuurgebied met 100 kleuren groen, de andere kant het eiland in lichtbundels alsof er een lasershow voor ons wordt opgevoerd, wat een mooi beeld. Terug op de boot, om ons heen is het feest van de vogels in volle gang, wij zijn echte kenners: aalscholvers, futen, grutto's, tureluurs. Ik zie een paar groot uitgevallen meeuwen aan voor lepelaars, Sytze twijfelt, maar gunt mij mijn werkelijkheid.

Er moet een reparatie uitgevoerd worden. Ik had bij het wegpompen van water een kap van de pomp onklaar gemaakt. We werken geconcentreerd tot 10.30 uur. De maan is vol. Sytze pakt een blik erwtensoep, een worst, bruin brood en witte wijn. Om 11.00 uur laten we het ons goed smaken. We sluiten af met een kop echt sterke koffie. Om 12.00 uur kruipen we in onze slaapzak. Tijd is weer tot zijn eigenlijke plek teruggebracht: nl. wij zijn de baas over de tijd en niet de tijd de baas over ons.

Het is de laatste dag van onze zwerftocht: om 06.00 uur wakker. 30 cm . water, rustig tijd voor een kop thee en een boterham met jam. De wind is mooier dan mooi, noord en stevig. In 2.5 uur kunnen we 20 km (ruim 11 mijl) naar Lauwersoog makkelijk overbruggen. In het ochtendlicht ben ik stuurman en de combinatie van stroming en wind veroorzaakt dat we surfen, planeren. Steeds trekt de boeg op de golf en maakt snelheid. Ik juich en roep: 12.9 km .... Sytze ziet dat ik als onhandige watersporter, een geweldig plezier beleef. Hij geniet van het tafereel. De sluizen van Lauwersoog zijn binnen 2 uur in zicht. Wat een sensatie. Na een wasbeurt in de haven, scheren en haren kammen, zitten we als 2 heertjes om 12.00 uur aan de vis.

4 Dagen wadzeilen met de Wadjakker, PUUR, NATUUR, RUST en VRIENDSCHAP zijn de gaven van deze dagen.